×
اهلی شیرازی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۷۳
آن تنگ دهن که غنچه حیرانش شد
در باغ سخن ز لعل خندانش شد
بگشود دهان باز و زدندش بدهان
چندانکه پر از خون لب و دندانش شد
۲ بیت