×
جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۴۴
زیبا رخ تو ماه درفشان منست
شیرین لب تو لعل بدخشان منست
زلف تو که عالمی از او آشفتست
جمعیت خاطر پریشان منست
۲ بیت