×
جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۱۳
تا سرو قدش ز چشم ما پنهان شد
از آتش عشقش دل ما بریان شد
تا مردم دیده قامت یار بدید
از درد فراق او چنین گریان شد
۲ بیت