درون بحر جان انداز خود را

مگر کآگاه گردانی تو خود را

به پایش سایه وار افکند خود را

غبار راه اسبش ساخت خود را

چو چشم دلبران دیدم بنای خانه خود را

ز جور نشأه گردش می‌دهم پیمانه‌ی خود را

زدی خون جوش چون فواره‌ی افشان مرا از دل

چو زد بر طرّه، آن شمشاد بالا شانه‌ی خود را

به گرد خویش چون آب گهر بی‌پرده می‌گردم

[...]

چو آرایش دهم چون شاخ رُز کاشانه‌ی خود را

گذارم همچو خاتم مُهر بر در خانه‌ی خود را

ز خاک کنج تنهایی به دست افتاده اکسیری

به گنج شایگان کی می‌دهم ویرانه خود را

دمی کز ظلمت آباد تن خاکی برون آیم

[...]

نبخشیدی به مگن یکبار، جام باده خود را

نمی گیری سردستی چرا، افتادهٔ خود را