×
غالب دهلوی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۴
در خورد تبر بود درختی که مراست
خاییده آتش ست رختی که مراست
بی آن که تو بدنام شوی می کشدم
ناسازتر از خوی تو بختی که مراست
۲ بیت