×
جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۳۰
رخسار توأم ماه تمامست به چشم
بی زلف توأم جهان چو شامست به چشم
از زلف نهاده ای بتا زنجیری
دیدی که سر زلف تو دامست به چشم
۲ بیت