×
اوحدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۱
زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست
قد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست
پیوسته حدیث قامتت میگویم
زیراکه مرا با سخن راست خوشست
۲ بیت