×
جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۷۷
زردم ز فراق روی دلدار چو شمع
تا کی بودم دیده خونبار چو شمع
تو خفته و من خراب و گریان همه شب
تا صبح به بالین تو بیدار چو شمع
۲ بیت