همه دیانت و دین ورز و نیک‌رایی کن

که سوی خلد برین باشدت گذرنامه

موی سپید و روی سیاه و رخ بچین

بوزینه‌ی خرف شده و گشته کاینه

همی فزونی جوید اواره بر افلاک

که تو به طالع میمون بدو نهادی روی

زنی پلشت و تلاتوف و اهرمن‌کردار

نگر نگردی از گرد او که گرم آیی

پیش ورزا رخنه‌ی اشعار مرا

بی‌قدر مکن به گفت گفتار مرا

ای قامت تو به صورت کاونجک

هستی تو به چشم هر‌کسی بلکنجک

چون تن خود به برم پاک بشست

از مسامش تمام لؤلؤ رست

نرم‌نرمک از برم بیرون شد

مهرش از آنچه بود افزون شد

کرد از بهر ماست تیریه خواست

زانکه درویش بود عاریه خواست

تنش از نازکی ز بار نظر

کسوت خون کشد چو لاله به بر

چون برون کرد زو هماره و هنگ

در زمان درکشید محکم تنگ

دردا که در این زمانهٔ غم‌پرورد

حیفا که در این بادیهٔ عمرنورد

هر روز فراق دوستی باید دید

هر لحظه وداع همدمی باید کرد

دوشم گذر افتاد به ویرانهٔ طوس

دیدم جغدی نشسته جای طاووس

گفتم: چه خبر داری از این ویرانه؟

گفتا خبر این است که: «افسوس! افسوس!»

چو اسکندر به زاری در زمین خفت

حکیمی بر سر خاکش چنین گفت

که شاها تو سفر بسیار کردی

ولیکن نه چنین کاین بار کردی

چو آلیزنده شده در مرغزاری

نباشد بر دلش از بار باری

اگر بازی اندر چغو کم نگر

وگر باشه‌ای سوی بطّان مپر

صفرای مرا سود ندارد نلکا

درد سر من کجا نشاند علکا

سوگند خورم به هر چه دارم ملکا

کز عشق تو بگداخته ام چون کلکا

انگشت را ز خون دل من زند خضاب

کفی کزو بلای تن و جان هر کس است

عناب و سیم اگر نبودمان روا بود

عناب بر سبیکهٔ سیمین او بس است

چون بر آهنجیدن تیغش بدید

در تن شیر ژیان شد زهره آب

هشیار و دلیر و سخت‌کوش است

پرخاش‌خر است و جان‌فروش است

دل تا داشت پر ز خون باشد

ساغر عیش او نگون باشد