روی ما شادست تا تو حاضری با روی تو

جان ما خوش باد چون غائب شوی با یاد تو

ای بسا در حقّه جان غیورانت که هست

نعرهای سر بمهر از درد بی فریاد تو

اگر روزی بیندازد کمند از برج ایوانش

بسا دلها که اندر حضرت او در شکار آرد

چو لا از صدر انسانی فکندت در ره حیرت

پس از نور إلهیت باللّه آی از إلّا

هر ان چیزی که شد پنهان نبیند دیده ما آن

بهر چیزی که شد پنهان بود یزدان ما بینا

کرا باشد بصر زین سان که هر یک ذره زین عالم

نگردد زو کم از وادی نپوشد زو شب یلدا

از راز دلم جملگی آگاه تویی

اندر دل من بگاه و بیگاه تویی

من آن توأم تو آن من باش ز دل

بستاخی کن چرا نشینی تو خجل‌

«ورد الکتاب بما اقرّ الاعینا

و شفی النفوس فنلن غایات المنی‌

گر یک نظرت چنان که هستی نگری

نه بت ماند نه بت پرست و نه پری‌

نام تو بصد معنی نقّاش نگارند

بر یاد تو و نام تو می جان بسپارند

بر بوی وصال تو همی جان بفشانند

وز وصف تو در دست بجز عجز ندارند

عالمی در بادیه مهر تو سرگردان شدند

تا که یابد بر در کعبه قبولت بردبار

«دل باغ تو شد پاک ببر زان که درین دل

یا زحمت ما گنجد و یا نقش خیالت

جان نیز بنزد تو فرستیم بدین شکر

صد جان نکند آنچه کند بوی وصالت»

ناگاه بدان لاله رخان دادم دل

او بود سزای دل از آن دادم دل

با هر که سخن گویم گر خواهم و گر نه

ز اول سخن نام توام در دهن آید

در ذات لطیف تو حیران شده فکرتها

بر علم قدیم تو پیدا شده پنهانها

بهرچ از اولیا گویند ارزقنا و دفّقنا

بهرچ از انبیا گفتند: آمنّا و صدّقنا

باش تا از صدمه صور سرافیلی شود

صورت خوبت نهان و سیرت زشت آشکار.

کنون که با تو بهم صحبت اوفتاد مرا

دعا کنم که وصالت خجسته باد مرا

خاکی که بران پای نهی مشک و عبیرست

تختی که برو تکیه کنی عود مطرّاست‌

صد هزاران کیسه سودائیان در راه حرص

از پی این کیمیاء خالی شد از زرّ عیار

تا جان دارم غم ترا غمخوارم

بی‌جان غم عشق تو بکس نسپارم‌