در چنگ غمت ناله زیر است مرا

واین ناله زیر بارگیر است مرا

آن لحظه که از دست بخواهم رفتن

دستارچه تو دست‌گیر است مراا

یا رب که حیات جاودانت بادا

صد سال دگر امن و امانت بادا

رنجی که رسید بر تن نازک تو

ای دوست نصیب دشمنانت بادا

جز قد تو ای مایه شادی و طرب

جز روی تو ای پری‌وش حورنسب

کس سرو ندیده است که پوشیده قبا

کس ماه ندیده است که بربسته قب

ای بسته دلم در سر آن زلف چو شب

وای تنگ شکر گشاده از شیرین‌لب

زاین روی که قند تو شکر می‌ریزد

گر تنگ شکر فراخ گردد چه عجب

ای مه‌رخ مهرگستر شمس‌لقب

وای خسرو شکردهن شیرین‌لب

بی‌روی تو روز می‌نماید چون شب

بی‌شمس چو روز شب نماید چه عجب

با آنکه بود مایه شادی و طرب

دل گفت که از لعل لبش بوسه طلب

گفتم نفسی لب به لب من برسان

گفتا که برو تا نرسد جانت به لب

بر طرف قمر چو شاه دستار ببست

آیین کلاه‌گوشه خور بشکست

چون سرو قدش دید درآمد از پای

گل چون رخ او دید بیفتاد ز دست

ای کژکله از من سخنی بشنو راست

در باغ لطافت چو قدت سرو نخاست

گویم که بده کامم گویی فردا

امروز بده که را امید فرداست

تا مونس جان از من دل‌خسته جداست

آگاه ز حال دل این بنده خداست

تا گشت جدا از برم آن روح و روان

کلی غم دل فزود و از روح رکاست

چون نرگس مخمور تو مست خواب است

پیوسته چرا معتکف محراب است

نه ترس ز حق دارد و نه شرم ز خلق

آن نرگس سیرآب عجب بی‌آب است

آن نرگس شهلای تو بی‌شرم چراست

سنگین‌دل تو به سینه نرم چراست

آتش به دلم فکند عناب لبت

چون عناب است این چنین گرم چراست

شخص تو ز جان و دل نه از آب و گل است

خورشید از این وجه ز رویت خجل است

دستار تو آشفته از آن شد که مدام

در هر شکنی هزار آشفته‌دل است

خواهم که ببوسم آن خط مشکینت

در بر گیرم سرو قد سیمینت

گر زآن لب شیرین بدهی کام دلم

من جان بدهم بر دهن شیرینت

ای روشنی روی زمین از رویت

وآشفتگی حال من از گیسویت

مشاطه از آن به شانه زلفت پیراست

تا فرق بود میان ماه و رویت

ای کعبه جان دردمندان کویت

وای قبله صاحب‌نظران ابرویت

دستار از این روی نهادی بر سر

تا فرق بود میان ماه و رویت

ره‌دار پسر که باد راهش آباد

جز من به وصالش دگری شاد مباد

دی در ره باد می‌گشود آن سر زلف

دائم دل عاشقان همی‌داد به باد

صاحب‌نظران که عارضت می‌بینند

از لاله ملول و فارغ از نسرینند

زآن پیش که گل بریزد از باغ رخت

بگذار که این خسته‌دلان می‌چینند

جز شمع که را رای که رویت بیند

یا صحبت دل‌فروز تو بگزیند

ما بنشینیم و او باستد بر پا

وآنگاه بخفتیم که او بنشیند

با آنکه همیشه با منش جنگ بود

وز نام من دل‌شده‌اش ننگ بود

گفتم که در ان دهان تنگت شکر است

گفتا که شکر همیشه در تنگ بود

با آنکه جز او مونس جانم نبود

بی‌او هوس جان و جهانم نبود

گفتم جانا بی‌تو دلم بس تنگ است

گفتا که بتنگی دهانم نبود