گنجور

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

رهگذر نوشته:

متن کامل شعر:

بــــه تــــیـــغ از ســــر بــــی مـــغـــز آرزو نـــرود
که بوی باده به یک شستن از کدو نرود
بـــه پـــیــر مــیــکـــده هــر کـــس ارادتـــی دارد
بــه آســتــان خــرابــات بــی وضـو نـرود
ز پــنـبــه ســر مــیـنـا بــه حــلــقــم آب چــکــان
کــه بــی شــراب مـرا آب در گــلـو نـرود
هـمـیـشـه مـنـفـعـل از خــوی خــودبــود بــدخـو
کــه زردی آتــش ســوزنــده را زرو نــرود
ســراب تــشــنـه لـبــان را کــنـد بــیـابــان مـرگ
خــوشـا دلـی کـه بــه دنـبــال آرزو نـرود
بــه جــوی خــویـشـتــن ایـن آب بــرنـمـی گـردد
بــهـوش بــاش کــه چــهــره آبــرو نــرود
ز وصـــل کـــم نــشـــود خـــارخـــار درد طـــلــب
کــه در مــحــیـط روانـی ز آب جــو نــرود
کــشــیــده دار ز ســـودایــیــان عــشـــق زبـــان
بـه شانه پـیچ وخم از زلف مشکبـو نرود
مـنـم کـه قـسـمـتـم از تـیـغ یـار خـمـیـازه اسـت
و گـرنه تـشـنه کـسـی از کـنار جـو نرود
نــشـــاط فــرش بـــود در حـــریــم تـــنــگــدلــان
ز هیچ غـنچـه نشـکـفـتـه رنگ وبـو نرود
ز ســفــلـگـان کــهـنـســال چــشــم جــود مـدار
که چـون سـفال شـود کهنه آب ازو نرود
نـمـی شـونـد خـسـیـسـان بـه مـال زاهـل کـرم
بـه بـاده کـوتـهـی دسـت از سـبـو نـرود
چه شد که گرم سخن ساخته است عشق مرا
شـکر ز خـاطـر طـوطـی بـه گفتـگو نرود
شـــکــر بـــه شــیــر گــراز مــهــر دایــه آمــیــزد
بــهـانـه از دل طــفـل بــهـانـه جــو نـرود
چــــو مـــوج صـــائب اگـــر پــــربــــرآورد غـــواص
نمی رسـدبـه گهر تـا بـه خـود فـرو نرود

کانال رسمی گنجور در تلگرام