گنجور

غزل شمارهٔ ۵۱۷۲

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق

سرمه نتواند گرفتن راه برآواز عشق

سد اسکندر که چون آیینه ناخن گیر نیست

سینه کبک است پیش چنگل شهباز عشق

کوچه باغ زلف سازد کوچه زنجیر را

هرکه را دربار باشد نافه غماز عشق

می شود ناساز هر ناخن زدن طنبور عقل

تانوای صور از قانون نیفتد ساز عشق

من کیم تا درنبرد عشق پا محکم کنم ؟

کوه لرزد برکمر از بیم دست انداز عشق

طوق بر گردن گذارد آهوان قدس را

دست چون بیرون کند زلف کمند انداز عشق

خرمن امید نه گردون شود پامال برق

چون فشاند آستین بی نیازی ناز عشق

از کسادی می زند یوسف ترازو برزمین

هرکجا دکان گشاید دلبر طنازعشق

دوستان یک جهت از قرب و بعدآسوده اند

می رسد، درهر کجا باشد، به دل آواز عشق

سینه ای کز تیرگی همچشم داغ لاله بود

آب گرداندبه چشم داغ، از پرواز عشق

فکر صائب گر چه نازک بود ازروز ازل

رنگ دیگر برگرفت از پرتو اعجاز عشق

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام