گنجور

غزل شمارهٔ ۱۴۰۶

 
مولوی
مولوی » دیوان شمس » غزلیات
 

هر شب و هر سحر تو را من به دعا بخواستم

تا به چه شیوه‌ها تو را من ز خدا بخواستم

تا شوی از سجود من مونس این وجود من

خود بشد این وجود من چون که تو را بخواستم

در پی آفتاب تو سایه بدم ضیاطلب

پاک چو سایه خوردیم چون که ضیا بخواستم

آهنیم ز عشق تو خواسته نور آینه

آتش و زخم می خورم چونک صفا بخواستم

سوی تو چون شتافتم جای قدم نیافتم

پاک ز جا ببردیم چون ز تو جا بخواستم

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

ناشناس نوشته:

آهنی ام ز عشق تو، خواسته نور آینه
آتش و زخم می خورم، چون که صفا بخواستم

در گذشته آینه را از آهن مى ساختند، آهن را مى گداختند، صاف مى کردند، با خاکستر ویا سم سمند و امثال آن، آن را آنقدر صیقل مى دادند تا نور را بازتاب دهد. ساخت آینه با شیشه و لایه اى از فلز ( جیوه ، آلمینیوم) در پشت آن در دوران صنعتى امکان پذیر شد.

کانال رسمی گنجور در تلگرام