گنجور

غزل شمارهٔ ۹۱۳

 
خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی » غزلیات
 

ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی

سر سبزی خط سیهت سر بسر از موی

جز پرتو رخسار تو از طره شبرنگ

هرگز نشنیدیم طلوع قمر از موی

بر طرف بناگوش تو آن سنبل مه پوش

افکنده دو صد سلسله بر یکدگر از موی

بی‌موی میانت تن من در شب هجران

چون موی میانت شده باریکتر از موی

موئی ز میانت سر موئی نکند فرق

تا ساخته‌ئی موی میانرا کمر از موی

موئیست دهان تو و از موی شکافی

هنگام سخن ریخته لؤلؤی تر از موی

بیرون ز میان تو که ماننده موئیست

کس بر تن سیمینت نبیند اثر از موی

خواجو چو بوصف دهنت موی شکافد

یک نکته نگوید ز دهانت مگر از موی

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

علیرضا محبی نوشته:

در نسخ خطی که متعلق به بیش از پانصد سال پیش است وبه خط یکی از خوشنویسان بزرگ(میرعلی هروی) آن را تحریر نموده و در کتاب تذکره خوشنویسان نیز چاپ گردیده مصرع اول بیت دوم چنین آمده
( جز عارض سیمین تو از طره شبرنگ هرگز نشنیدم طلوع قمر از مو) که بسیار زیبا تر وصحیح تر بنظر میرسد لطفا تأمل بفرمایید

شمس الحق نوشته:

عمری ازمشق دوتا گشت قدم همچون چنگ/تا که خطّ من بیچاره بدین قانون شد
میرعلی هروی

کانال رسمی گنجور در تلگرام