گنجور

حکایت احمد حنبل که پیش بشر حافی می‌رفت

 
عطار
عطار » منطق‌الطیر » عذر آوردن مرغان
 

احمد حنبل امام عصر بود

شرح فضل او برون از حصر بود

چون ز فکر و علم خالی آمدی

زود پیش بشر حافی آمدی

گر کسی در پیش بشرش یافتی

در ملامت کردنش بشتافتی

گفت آخر تو امام عالمی

از تو داناتر نخیزد آدمی

هرک می‌گوید سخن می‌نشنوی

پیش این سر پا برهنه می‌دوی

احمد حنبل چنین گفتی که من

گوی بردم در احادیث و سنن

علم من زو به بدانم نیک نیک

او خدا را به زمن داند ولیک

ای ز بی‌انصافی خود بی‌خبر

یک زمان انصاف ره بینان نگر

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

امیر نوشته:

ظاهرا شعر شماره ۶۲ “حکایت احمد حنبل که پیش بشر حافی می‌رفت” در ایندکس از قلم افتاده. چون که بعد از حکایت ۶۱ “سخن دیوانه‌ای دربارهٔ عالم”، حکایت بعدی شماره ۶۳ “حکایت پادشاه هندوان که اسیر محمود گشت و مسلمان شد” ذکر شده.

کانال رسمی گنجور در تلگرام