گنجور

فردوسی » شاهنامه » پادشاهی کی‌کاووس و رفتن او به مازندران » بخش ۱

 

درخت برومند چون شد بلندگر آید ز گردون برو بر گزند
شود برگ پژمرده و بیخ مستسرش سوی پستی گراید نخست
چو از جایگه بگسلد پای خویشبه شاخ نو آیین دهد جای خویش
مراو را سپارد گل و برگ و باغبهاری به کردار روشن چراغ
اگر شاخ بد خیزد از بیخ نیکتو با شاخ تندی میاغاز ریک
پدر چون به […]


متن کامل شعر را ببینید ...

فردوسی