گنجور

مولوی » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۰۷

 

ای باده تو باشی که همه داد کنیصد بنده به یک صبوح آزاد کنی
چشمم به تو روشنست همچون خورشیدهم در تو گریزم که توام شاد کنی


متن کامل شعر را ببینید ...

مولوی