گنجور

صائب تبریزی » دیوان اشعار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۱

 

یا رب از دل مشرق نور هدایت کن مرااز فروغ عشق، خورشید قیامت کن مرا
تا به کی گرد خجالت زنده در خاکم کند؟شسته رو چون گوهر از باران رحمت کن مرا
خانه‌آرایی نمی‌آید ز من همچون حبابموج بی‌پروای دریای حقیقت کن مرا
استخوانم سرمه شد از کوچه گردیهای حرصخانه دار گوشهٔ چشم قناعت کن مرا
چند باشد شمع […]


متن کامل شعر را ببینید ...

صائب تبریزی