نیر تبریزی » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۰

در خاطر منی و بدل تیغ میزنی

خوش میکنی بدوستی ایشوخ دشمنی

روئی چو سیم دیدم ریختم خیال خام

خوردم چو تیغ ناز تو دیدم که آهنی

باری چنان بزن که نگیرد بدامنت

گر میزنی بر آتشم ای زلف دامنی

کس منع خوشه چین نظر چونتو مینکرد

با خوشۀ مگر چه کم آیدز خرمنی

عشق تو چید سنگ ملالت بدور من

بر من زکید مدعیان ساخت مأمنی

چونسوختی بر آتش غم آشیان دل

بازی بده بحلقۀ زلفش نشیمنی

جرمیکه رفته ز اهل نظر چیست خود بگو

چشم نظاره روشن و این روی دیدنی