حزین لاهیجی » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۱۶۸

ساقی مباد عیدی ما کوتهی شود

پیمانهٔ هلال پر از می، تهی شود

خود در عزای خویش نشیند به زندگی

بیمار عشق را، چو امید بهی شود