آه که صد پاره جگر شد حَسن
داد ز زن، داد ز بیدادِ زن!
زهرِ معاویهٔ کافر ز سَر
کرد جهان را همه بیتالحَزن
شیرِ خدا، پادشهِ «لو کُشِف»!
جانبِ یثرب بشتاب از نجف
آمده با فوجِ مَلَک، صف به صف
وردِ زبان کرده همه با اَسَف:
آه که صد پاره جگر شد حسن
گم شده از عرشِ برین، گوشوار
غم شده با احمدِ مختار، یار
جانبِ جبریلِ امین گوش دار
گرید و گوید ز غمِ زار، زار:
آه که صد پاره جگر شد حسن
بوالبشر از خجلتِ خیرُالبشر
بر سرِ زانو بنهاده است سَر
نوح از این داغ شده نوحهگر
گرید و گوید به دو چشمانِ تر:
آه که صد پاره جگر شد حسن
کرده سه جا حضرتِ خیرُالنسا
بیرقِ ماتم، عَلمِ غم بهپا
گه به خراسان و گهی کربلا
گه به مدینه به سرِ مجتبی:
آه که صد پاره جگر شد حسن