صامت بروجردی » اشعار مصیبت » شمارهٔ ۳ - در مدحِ حضرت امیرالمؤمنین (ع)

ساقی ز جای خیز، فصلِ بهار شد

چون طَلعتِ نگار، عالم نگار شد

مِی ده که جیشِ دی، اندر فرار شد

بر تختِ سلطنت، گل استوار شد

یاقوتِ جانِ من، یاقوتِ جان بیار

لعلِ روانِ من، لعلِ روان بیار

آرامِ جانِ من، آرامِ جان بیار

یعنی شرابِ نابِ چون ارغوان بیار

جوهرفروشِ عقل، بنگر روان به رخش

شد در هوا مَسیر، از بهرِ بذل و بخش

سطحِ زمین تمام، مانا بُوَد بدخش

لعلِ گهر ز چند، بنمود بخش‌بخش

بشنو ز گلسِتان، فریادِ بلبلی

بنگر به بوسِتان، در ناله صلصلی

هر یک ز هر طرف، افکنده غلغلی

چند از الم پریش، چون زلفِ سنبلی؟

هامون و باغ، چون قصرِ خَوَرنَق است

همچون بهشت گشت، با فرّ و رونق است

منصورِ غنچه را، ذکرِ «أنا الحق» است

بر دارِ شاخسار، زآن‌رو معلق است

پس ابتدا کنیم، در مدحِ شیرِ حق

شاهی که شد سبب، بر خلقِ ماخَلَق

دارد به جز نبی، بر ماسوا سبق

جوید عطارد از، بهرِ ثناش رَق

شاهِ ملک‌خدم، ماهِ فلک‌جناب

مسندنشینِ شرح، مفتاحِ کلِ باب

بر کُل جِن و انس، بر جمله شیخ و شاب

هم مرجع‌الانام، هم مالک‌الرقاب

نُه اطلسِ سپهر، عطفِ سرادقش

قتالِ مارقین، سوزان شَقاشِقش

محروبه مطبخی است، از قدرِ خافقش

صدق و صفا نهان، اندر تصادقش

فرزینِ عزم را، روزی که زین کند

در عرصهٔ نبرد، رو بهرِ کین کند

کلِ جهاتْ مات، از کفر و دین کند

بر بیدق و سوار، پُرچین جبین کند

ای حِصنِ دین حصین، از دستِ تیغِ تو

حلالِ مشکلات، نطقِ بلیغِ تو

فیاضِ بحر و کان، کفِ فريغِ تو

طفلی است عقلِ کل، نزدِ نشیغِ تو

ای دستِ ذوالجلال، ای نورِ لایزال!

در حیرتم چرا، با این‌همه جلال

ماندی تو در نجف، آسوده بی‌ملال

تا شد به کربلا، از لشکرِ ضلال

یک‌تن نبُرد جان، زآن دشتِ هولناک

گویی که ابنِ‌سعد، از حق نداشت باک

کرد عترتِ تو را، از تیغِ کین هلاک

تنها نشد حسین، غلطان به خون و خاک

شاها! جهان چنین، کی بی‌حساب بود؟

بر عترتِ رسول، کی ظلم باب بود؟

شطِ فرات اگر، غلطان ز آب بود

در دیدهٔ حسین، موجِ سراب بود

روبَه به قتلِ شیرِ شاهان، دلیر شد

بی‌سَر حسینت، از شمرِ شریر شد

ظلمی به زینبت، از چرخِ پیر شد

کز جان و از جهان، یکباره سیر شد

ای دهر! این چنین، رسمِ وفا نبود

ای آسمان! ستم، این‌سان روا نبود

این ظلم بر حسین، بالله به‌جا نبود

از رویِ مصطفی، چونت حیا نبود؟