قدسی مشهدی » رباعیات » شمارهٔ ۳۹۵

آنم که برون جهد ز کانم گوهر

گیرد قلم از تیغ زبانم گوهر

هرجا که چو شمع مجلس‌آرا گردم

پیداست ز مغز استخوانم گوهر