کمال‌الدین اسماعیل » رباعیات » شمارهٔ ۶۶۱

گر با تو بنای وصل آغاز نهیم

روی از غم دل بنعمت و ناز نهیم

همچون پرگار این همه سرگردانی

چندان باشد که سر بسر بازنهیم