عنصری » رباعیات » شمارهٔ ۴۴

گفتم که چرا چو ابر خونبارانم

گفت: از پی آنکه چون گلِ خندانم

گفتم که چرا بی تو چنین پژمانم

گفت: از پی آنکه تو تنی من جانم