عنصری » رباعیات » شمارهٔ ۱۴

زلف تو کمندی‌ست همه حلقه و بند

خالی نبُوَد ز حلقه و بند کمند

آن چاه بر آن سیم زنخدانت که کَند؟

ور خود کندی مرا بدو در که فکند؟!