ابن حسام خوسفی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹

لاله به کرشمه بر چمن می‌خندد

در باغ شقایق و سمن می‌خندد

در خنده بین که با تنگدلی

همچون لب آن تنگ‌دهن می‌خندد