فرخی سیستانی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۶

ای ساده‌گل و ساده‌می و ساده‌شکر! 

زین کار که با تو کردم اندوه مخور

چندان باشد که بِه شَوی، جان پدر! 

حال تو دگر گردد و کار تو دگر