و در میان اتباع او دو شگال بودند یکی را کلیله نام بود و دیگر را دمنه، و هر دو دَهّای تمام داشتند. و دمنه حریصتر و بزرگمنشتر بود، کلیله را گفت: چه میبینی در کار ملک که بر جای قرار کرده است و حرکت و نشاط فرو گذاشته؟ کلیله گفت: این سخن چه بابت توست و تو را با این سؤال چه کار؟ و ما بر درگاه این ملک آسایشی داریم و طعمهای مییابیم و از آن طبقه نیستیم که به مفاوضت ملوک مشرف توانند شد تا سخن ایشان به نزدیک پادشاهان محل استماع تواند یافت. از این حدیث درگذر، که هر که به تکلّف کاری جوید که سزاوار آن نباشد بدو آن رسد که به بوزنه رسید. دمنه گفت: چگونه؟ گفت:
بوزنهای درودگری را دید که بر چوبی نشسته بود و آن را میبُرید و دو میخ پیش او، هرگاه که یکی را بکوفتی دیگری که پیشتر کوفته بودی برآوردی. در این میان درودگر به حاجتی برخاست، بوزنه بر چوب نشست از آن جانب که بریده بود، اُنثَیَین او در شکاف چوب آویخته شد و آن میخ که در کار بود پیش از آن که دیگری بکوفتی برآورد. هر دو شق چوب به هم پیوست، انثیین او محکم در میان بماند، از هوش بشد. درودگر باز رسید وی را دستبُردی سَره بنمود تا در آن هلاک شد. و از اینجا گفتهاند «درودگری کار بوزنه نیست»