رضی‌الدین آرتیمانی » رباعیات » رباعی شماره ۵۳

صد شکر که یادت همه از یادم برد

وین هستی موهوم ز بنیادم برد

گفتم که دمی گریه کنم آهم سوخت

رفتم که دمی آه کشم بادم برد