عطار » مختارنامه » باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد » شمارهٔ ۷

هر چیز که هست در دو عالم کم و بیش

از جلوه‌گریِ نور اوست ای درویش!

تا جلوه همی کند همه جلوهٔ اوست

چون جلوه کند تَرک، نماند پس و پیش