عطار » مختارنامه » باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه » شمارهٔ ۳۷

کو چشم که ذرّه‌ای جمالت بیند؟

کو عقل که سُدَّهٔ کمالت بیند؟

گر جملهٔ ذرّات جهان دیده شود

ممکن نبود که در وصالت بیند