عطار » مختارنامه » باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه » شمارهٔ ۳۲

ذاتت ز ازل تا به ابد قائم بس

بیرون ز تو جاهلند، تو عالم بس

گر دستِ طلب به حضرتت می‌نرسد

از حضرتِ تو تعجبم دایم بس