مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۹۷
السکر صار کاسدا من شفتیه
والبدر تراه ساجدا بین یدیه
بالحسن علیه کل شیء وافر
الا فمه فانه ضاق علیه