مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۶۰

ای قوم که برتر از مه و مهتابید

از هستی آب و گل چرا؟ میتابید

ای اهل خرابات که در غرقابید

خیزید که روز است چرا؟ در خوابید