مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۵۵

یکبار بمُردَم و مرا کس نگریست

گر بار دگر زنده شوم دانم زیست

ای کرده تو قصد من ترا با من چیست

یا صحبت ابلهان همه دیگ تهیست