مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۵۴

یاری که غمش دوای هر بیمار است

او را یار است هرکه با او یار است

گویند مرا باش در کار مدام

من بی‌کارم ولیک او در کار است