امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » مثنویات » شمارهٔ ۹ - محض به سخن شناسان حق خورده گیری را قایل است:

آن که شناسندهٔ این گوهرست

گر همه نفرین کندم در خورست

وان که به تقلید نشست اندر این

نشنوم، ار خود کندم آفرین !