فروغی بسطامی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲

دوشینه فتادم به رهش مست و خراب

از نشئهٔ عشق او، نه از بادهٔ ناب

دانست که عاشقم، ولی می‌پرسید:

این کیست؟ کجایی‌ست؟ چرا خورده شراب؟