عماد خراسانی » به لهجهٔ مشهدی » یره‌گه

یره‌گه کار مو و تو دره بالا می‌گیره

ذره ذره دره عشقت تو دلم جا می‌گیره

روز اول به خودم گفتم ایم مثل بقی

حالا کم کم می‌بینم کار دره بالا می‌گیره

چن شبه واز مث بیس سال پیش از ای مرغ دلم

تو زمستون بهنه‌ی سبزه و صحرا می‌گیره

چن‌شبه واز مودوزم چشهامه تا صبحه به چخت

یا به بک سم، بیخودی مات ممنه را می‌گیره

تا سحر جل مزنم خواب به سراغم نمیه

هی دلم مثل بچه بهنه‌ی بی‌جا می‌گیره

موگومش هرچی که مرگت چیه کوفتی! نمگه

عوضش نق مزنه ذکر خدایا می‌گیره

پیری و معرکه‌گیری که مگن کار مویه۱۸

دفتر عمر دره صفحه‌ی پینجاه می‌گیره

او که عاشق شده پنهون مکنه مثل اوبه

که سوار شتر و پوشتشه دُولا می‌گیره

کتا کردن دامنار تا ببخ رون مشتی عماد

دیگه مجنون توی خواب دامن لیلا می‌گیره