عماد خراسانی » به لهجهٔ مشهدی » سفر

رفتی به سفر واز مو و دل دیونه رفتم

خون خوردُم و خون گرچه دوتا میخونه رفتم

بدانسه گریفته دل مو با سر زلفت

ای وار که تو رفتی دیگه پاک دیونه رفتم

کوشتی ماره واز از غم هجرون خنه آباد

بیچاره مو و دل به چه حاله خنه رفتم

رفتی به مشد نقل مجالس بری و ما

دور از لب تو تلخ‌تر از گنگنه رفتم

ورخیز بیا امروز یره‌گه، نقدره عشقه

بس‌نیست ای سی چل سال که پی اوسنه رفتم

از قد تو طوبی درم از ماچ تو کوثر

رفتم به جهندم به بهش یا که نرفتم

خواستم ای دفه جیک و پوک اصلاً نزنم، واز

دنبال همو کارکه دل نمتنه رفتم

خودشه موکوشه پرونه شمعر که می‌بینە

ما شمع ما تا رفته سفر پرونه رفتم

ای ساخ که خرابی مکنە ای دل بی‌پیر

تا وقتە تو برگردی، از ای ویرنه رفتم