تو آن خورشید پاییزی نگارا
که زیبا و غمانگیزی نگارا
گلی، اما گل گلزار حرمان
که عطر غم به جان ریزی نگارا
من آن ابرم که بارانم بود غم
من آن دردم که درمانم بود غم
میام اشک و چراغم شعلهی آه
خوراکم خون و مهمانم بود غم