عماد خراسانی » چهارپاره‌ها » آخرین قطره‌ها

آخرین قطره‌های اشکم دوش

در دل گرم شب به یادت ریخت

اولین بود و آخرین زیرا

عهد و پیوند ما شکست و گریخت

خواب چون مرغ کور پر می‌زد

دور چشم من آشیانه خویش

تا دل شب به دیده‌ام ننشست

باز گم کرده بود لانهٔ خویش

چه شبی، نی خبر ز صبحی بود

نه گلو می‌شکافت از سیگار

تن درست و دلم شکستهٔ عشق

وه که بیمار خوش‌تر از بیدار

چه شبی، تا به صبح عمری راه

چه شبی، تا به خواب صد فرسنگ

دیده‌ام مانده در سیاهی شب

خیره بر خاطرات رنگارنگ

گوئیا چند شب به هم بستند

تا شبی اینچنین دراز کنند

تا شیون زنند غم‌ها بیش

خیل غم بیش ترکتاز کنند

تو به خواب سیاه غفلت مست

یا که بیدار و با هوس دمساز

خواب و بیداری تو یکسان است

ای سراپا وجودت آز و نیاز

چه شبی بود، کاش می‌ترکید

قلب خونین و راحتم می‌کرد

چه شگفت است تاب و طاقت تو

ای دل، ای کارخانهٔ غم و درد

نتوانست روزگار، مرا

لحظه‌ای شاد بیند و خرسند

ریزدم زهر هر زمان در جام

گر زند بخت یک نفس لبخند

عاقبت نرم چون سپیده دمید

خواب بربست دیدگان ترم

خواب دیدم میان صحرائی

تشنه و مست و خسته رهسپرم

کوهی از دوردست پیدا بود

سایه افکنده ابر و مِه رویش

گرچه تا آن رهِ درازی بود

دیدم آهسته می‌روم سویش

نارسیده به کوه، فریادی

دشت و صحرا گرفت و هوشم برد

گوش دادم که تا چه گوید دشت

نعره می‌زد یکی که ... مرد

نره‌ای شوم بود و زان ناگاه

بپریدم ز خواب بدفرجام

لحظه‌ای چون گذشت در تشویش

دیدمت خفته، گوشه‌ای آرام

گرچه بر خواب اعتمادی نیست

لیک این خواب داشت تعبیری

لحظه‌ای بود دردناک و شگفت

کرد در دل شگفت تأثیری

آری ای سست‌عهد سنگین‌دل

ای که پر مهر قلبم آزردی

تو نمردی، دراز بادت عمر

لیک دیگر برای من مردی

عمرت ای گل دراز، لیکن باد

دست جورت ز دامنم کوتاه

مرده‌ای بهر من دگر ای عمر

زیر ابری برای من، ای ماه

حیف باشد عروسکی کوکی

چون دل من دلی اسیر کند

جور باشد که روبه‌ی مکّار

صید شیری چنین دلیر کند

دیده‌ای دست و پای بوسیدن

بنگر اکنون شکیب و طاقت من

ناتوان کردی‌ام گمان، اما

کوه می‌لرزد از صلابت من

تو چه دانی که من که‌ام، افسوس

پیش تو شاهباز و زاغ یکیست

ای هوسناک مست سنگین‌گوش

پیش تو منجلاب و باغ یکیست

با خس و خار واگذاشتمت

خوش بخند و بنوش جام هوس

تو نبودی کسی که من خواهم

حیف باشد به دام ناکس، کس

ای همه ضعف و مکر و رنگ و فریب

ای دروغ و ریا خمیرهٔ تو

گیرمت آب زندگی بخشند

باز تلخ است شیر و شیرهٔ تو

ای ز عشق و ز شعر و مهر و صفا

وی ز پاکی و مهربانی دور

ای که خواندم تو را عسل روزی

شده‌ای بهر من دگر زنبور

دور باش از من و مبر نامم

حیف نام من است بر لب تو

عاقبت تا کجا کشد هوست

این که روز است، وای از شب تو

دگرم کی توانی آزردن

حشمت و قدرت تو رفت به باد

تو ندانستی اینکه من هرگز

تن به ذلت نمی‌توانم داد

آخرین قطره‌های اشکم دوش

در دل گرم شب به یادت ریخت

اولین بود و آخرین زیرا

عهد و پیوند ما شکست و گریخت