عماد خراسانی » چهارپاره‌ها » فلک داد

شب آمد شب که گرد غم بپاشد

ز بال مرغ شب ماتم بپاشد

اگر با بیدلان همواره این است

الهی آسمان از هم بپاشد

نه دل مانده که با او راز گویم

نه دلبر تا غم دل بازگویم

حدیث حسرت شاخ نباتم

روم با حافظ شیراز گویم

چه می‌گویم؟ چه می‌پرسی ز حالم

ندانم من که خوابم یا خیالم

چه باشد در قفس، چه در گلستان

به صیادم بگو دیگر ننالم

چو گل پر گشت و با باد صبا رفت

میان بلبلان بس ماجرا رفت

یکی از آن میان برداشت فریاد

دریغا گل چرا آمد، چرا رفت

ندادندم به جز دیوانه‌بازی

چه می‌جستند از این دیوانه‌سازی

نشد یک شب که غم مهمان ما نیست

عجب مهمان، عجب مهمان‌نوازی

قد و بالای تو آرام جان است

لب لعلت حیات جاودان است

همه چیزت خوش است اما نگاهت

معما، ماجرا و داستان است

کسی از حال ما کی گردد آگاه

مگر چون ما به دل درد و به لب آه

به دستی می، به دستی سر گرفته

دو دستش بیش از این از عیش کوتاه

سر کوه بلند از دست رفتم

شبانگه تا نفس بشکست رفتم

اگر چرخم اگر افتم غمی نیست

که هم مست آمدم هم مست رفتم

سر کوه بلند عشرت آباد

شب مهتاب و زلفش در ره باد

چه شد آن‌شب، چه ماند از آن به جز یاد

فلک داد و فلک داد و فلک داد