حیف است با جوانیِ کوته چو شام وصل
بار دگر وفای تو را امتحان کنم
با بی‌وفاتر از تو کسی گر شوم دچار
بهتر که باز یاد تو نامهربان کنم
پیچیده در حریر فراموشی این خیال
ای خفته بر سریر هوس خواب دیده‌ای
گر باز در چمن من و خود را خموش و مست
در نور جاودانه مهتاب دیده‌ای
آری شگفت بلهوسا خواب بوده است
گر باز دیده‌ای من و خود در کنار هم
آن باغ دلگشا که تو دیدی شبی بسوخت
دیگر نمی‌کشیم در آن انتظار هم
چشمان پر فروغ تو دیگر ز یاد رفت
ابری سیاه آمد و گم شد ستاره‌ها
آمیخت یاد سینه‌ی پرتو فشان تو
در آسمان خاطره با ابرپاره‌ها
دیریست خفته در دل سرد فرامشی
آن نغمه‌ای که ساخت سرانگشت آرزو
نشکسته دست خویش به گردن دگر مبند
ای بیمناک برق، ز طوفان سخن مگو
من عاشق خیال دل‌آرای خود شدم
این‌قدر هم گمان نکنی زود باورم
من مست جام خویشم و سرگرم ساز خویش
چندان نیاز نیست به دمساز دیگرم
آیینهٔ جمال دل‌آرای خویش را
کز بازتاب پرتو صبح امید و راز
می‌کرد خیره دیده‌ٔ زیباپرست من
بشکسته‌ای و بیهده گردیده چاره‌ساز
از من جواب خواسته‌ای، بشنو: این جواب
دیگر دروغ‌های تو باور نمی‌کنم
صد نامه هم اگر بنویسی سخن یکیست
«گفتم کنایتی و مکرر نمی‌کنم»
مشهد اسفند ماه ۱۳۲۹