آتشی کو که به یکباره بسوزد من و دل
تا شوم فارغ از این سوختن هر دم خویش
شکر لله که ندیده است چنین داغ کسی
می‌کنم جهد که هم با تو بگویم غم خویش
بوده تا بوده در او آتش افروخته‌ای
من ندائم که مگر دیر مغان بود این دل
همه گویند که دل آیینهٔ غیب‌نماست
وای، کآیینه‌دق، آفت جان بود این دل
گر بپرسی ز چه پروانه خود سوخته‌ام
شرمساری است مرا گر که جوابی دارم
ای که ترسی ز جنون، بیهده این قصه مخوان
که خوش آغاز و بد انجام کتابی دارم
آخرین خواب اگر قصه ما ختم کند
آخر ای کهنه‌کتاب این همه افسانه ز چیست؟
یک شب از جلوهٔ یک شعله جو می‌سوزندش
این همه نقش و نگار پر پروانه ز چیست؟
۲۶ فروردین ۱۳۲۷