عماد خراسانی » مثنوی‌ها » وقت است که ناگهان بیایی

ای حجت قدرت خداوند

ای یار عزیز و ماه دلبند

ای سرور بلند آفرینش

ای چشم و چراغ اهل بینش

مستان تو با خرد ستیزند

خون دو هزار توبه ریزند

گیسوی تو می‌کشد به زنجیر

پرهیز و گریز و عقل و تدبیر

رفتی دو سه ماهه بازگردی

نی گرد جهان به ناز گردی

شک نیست که در سفر به هرجا

با آن قد و آن رخ دل‌آرا

چشم همگان بود به سویت

پوشیده کنند آرزویت

شک نیست که شمع جمع باشی

چون شمع به جمع نور پاشی

امّا مثلی است جاودانه:

شمعی که روا بود به خانه،

در مسجد اگر بری حرام است

آن طرفه مثل در این مقام است

چون کشور بلبل و گل اینجاست

دیدار تو حقّ دیده‌ی ماست

آن جا شده عشق‌ها مجازی

بازی شده کار عشق‌بازی

نه عشق و نه شور و التهاب است

ز آغاز سخن ز تختخواب است

بی‌درد حلاوت شفا نیست

بی‌هجر وصال را صفا نیست

اینجاست که قدر حُسن دانند

اینجا خوبان بلای جانند

اینجا ز می جمال مستند

اینجا همه خلق بت‌پرستند

وقت است که ناگهان بیایی

چون در تن خسته جان بیایی