شاعر والای روزگار ما ملک‌الشعرای بهار، بهاریه‌ای سروده بود، من که در آن هنگام شاعری کمنام (نه گمنام) بودم جسارتی ورزیده این شعر را در اردیبهشت ماه ۱۳۲۷ سرودم و در مشهد در روزنامه‌ای چاپ شد.
گرچه دگرباره بهار آمده
فصل می و بوس و کنار آمده
کرده چمن منظر دل‌های تنگ
پردهٔ دیرینهٔ خوش آب و رنگ
لاله صلا داده به میخوارگان
برده گل از کف دل نظارگان
خیره شود دیده ز دشت و دره
رفته ز بس منظره در منظره
گرچه در این فصل بود رسم ما
وصف گل و سبزه و آب و صفا
لاله صفت تا به دلی هست داغ
کی کشدش طبع به توصیف باغ
نیست بهاری چو در این شوره‌زار
بیهده چون وصف کنیم از بهار
گل خوش و زیباست به گلزارها
گر نبود زردی رخسارها
شبنم و گل خوش بود و دلستان
گر نبود اشک یتیمان روان
لشکر غم چون به دلی حمله کرد
نغمهٔ قمری نبرد زنگ درد
خوش بود آهنگ تماشای دشت
گر بتوان زین همه حرمان گذشت
آری، هرچند بهار آمده
فصل می و بوس و کنار آمده
ساقی ما جام طرب چون شکست
اهل دلی را نتوان یافت مست
خون دل خلق خورد آنکه را
گونهٔ گلگون بود و پر جلا
ای ز بزرگان ادب یادگار
ای سخنت گوهر و طبع بهار
وصف بهار تو چه جانانه بود
حیف در این ملک بهاری نبود
این قفس تنگ بهارش کجاست؟
لطف و صفا نقش و نگارش کجاست؟
غمکده را نام بهشت است زشت
چند توان گفت به دوزخ بهشت
آری، هرچند بهار آمده
فصل می و بوس و کنار آمده
گرچه گل از خاک برآورده سر
مست کن و خنده‌زن و عشوه‌گر
نیک‌تر این فصل و در این شوره‌زار
یاد گلی چند که پیش از بهار
پیش‌تر از آنکه بهاری رسد
دورهٔ آزادی و کاری رسد
در ره ما با دل و دامان پاک
رخت کشیدند به آغوش خاک
کوشش آن تهمتنان یاد باد
زان همه خونین‌کفنان یاد باد
اردیبهشت ۱۳۲۷