عماد خراسانی » مثنوی‌ها » مناجات

ای همه سرسبزی گلزار من

حاصل پند من و پندار من

ای تو همه مقصد و مقصود من

جان من و تار من و پود من

خاصیت خلد برین بوی تو

خلد برین خاک سر کوی تو

عاشقکی مست و سیه‌کاره‌ام

بی مدد لطف تو بیچاره‌ام

مفلسکی بیدل و نابخردم

هرچه تو خوبی، منِ مسکین بدم

در بر تو مفلس و منعم یکست

بر در تو مهر چه و ماه چیست

ای سرِ تبدار مرا مست کن

هر نفسم نیست کن و هست کن

کهنه چناری شده‌ام سوخته

سوخته‌ای، هیچ نیندوخته

بی تو نی‌ام با توام و دردمند

این چه معما بود و چون و چند

با توام امّا ز نفس سود نیست

بودنِ بی‌ذوق که مقصود نیست

ای هوسم، ای نفسم، مستی‌ام

در سخنی نیستی و هستی‌ام

جود کن و جمله وجودم تو باش

لطف کن و بود و نبودم تو باش

گر گنهی رفت و خطائی ببخش

نیست چو غیر از تو خدائی، ببخش

گر شده‌ام مست ز مینای توست

عربده‌ام نیز ز صهبای توست